En-Goed-Route

Duitsland

Tijd voor even weer een update! Inmiddels ben ik in Duitsland begonnen met de Dendritische celtherapie.

Een paar weken geleden ben ik samen met Laurens vertrokken naar Duderstadt voor Leukophareses. Ze verzamelden daar via een soort dialyse een grote hoeveelheid monocieten uit mijn bloed die deels zijn ingevroren en deels al zijn gebruikt voor het eerste vaccin. Binnen 1 week groeien deze monocieten uit tot dendrieten (supercellen zeg maar) en die laten ze dan ook nog even reageren met mijn tumorweefsel, zodat de dendrieten weten wat de foute jongens zijn. Zo geschreven zo gegaan.

Injectie

Een week later ben ik met mam naar Kiel gegaan voor de injectie. Door een ontsteking aan mijn wond van de operatie kon de geplande hyperthermie niet doorgaan. Wel kreeg ik een natriumbicarbonaat infuus om mijn lichaam te alkaliseren (kanker kan niet gedijen in een basische omgeving). Ze hebben daar gelukkig wel mijn wond een beetje opengemaakt en schoongemaakt. De artsen in Duitsland die ik tot nu toe heb ontmoet zijn ongelofelijk vriendelijk en betrokken. Dat is echt geweldig.

Het was een regenachtige dag, maar op het moment dat ik de injectie kreeg riep mam: “kijk eens” en begon de zon te schijnen!! Jullie worden misschien een beetje moe van mijn verhalen, maar steeds op belangrijke momenten voor mij gaat de zon schijnen en weet ik dat pap er ook bij is.

De artsen vertelden dat vaak pas na 2 of 3 injecties het lichaam reageert, dus dat ik niet teleurgesteld moest zijn als dat nu niet het geval was. Je immuunsysteem is gewoon dan zwak en moet langzaam worden opgebouwd. Direct na de injectie ging het prima, maar na ongeveer 2 uur begon ik ontzettend te rillen en kreeg ik hoge koorts! De arts wilde me weer zien om vast te stellen of het niet door de wondinfectie kwam, maar nee, die zag er rustig uit. Het was puur een reactie op de dendrieten: fantastisch! En dan ook nog te weten dat kanker niet tegen hitte kan. Ik was helemaal vrolijk terwijl ik een nacht lag te trillen en te zweten.

Dag volgende dag zijn we teruggereden en is dokter Eva op bezoek geweest om mijn wond te spoelen en te bekijken. Nu doe ik dat steeds zelf, maar wat wel heel vervelend is, is dat ik er ontzettend veel pijn aan heb gehad. Nu gaat het langzaam beter, maar rust is het devies en daar ben ik niet zo goed in.

Belangrijk nieuws: CT-scan

14 juni heb ik een CT-scan laten maken om weer even een goed beeld te hebben voor de start van de Dendritische Cel-therapie. Ik was best zenuwachtig omdat ik nu de wetenschap heb dat er in mijn buik veel meer metastasen waren gespot met de operatie en dat die wellicht zichtbaar zouden zijn nu op de CT-scan. Bovendien heb ik de nodige “stress” gehad van de mislukte operatie e.d. Aan de andere kant had ik ook veel positieve nieuwsgierigheid. Ik had belangrijke keuzes gemaakt na de operatie door te stoppen met chemo en mijn voeding te veranderen etc. Hopelijk zijn deze keuzes nu al van invloed.

Het laatste is de waarheid! De metastasen in mijn buikwand zijn niet zichbaar op de CT en...belangrijkste nieuws: er zijn op de CT nog maar twee duidelijke plekken te zien in mijn lever die beiden met resp. >50% en 25% in volume zijn afgenomen tot 1,5 en 3,1 cm. (t.o.v. de laatste scan voor de operatie)!!! Peace of cake dus en ik zit op de goede weg!

Dus ondanks de vreselijke pijn van die stomme ontsteking ben ik ongelofelijk blij met dit resultaat. We zitten op het goede pad en met Duitsland erbij kan het alleen nog maar sneller gaan. Mijn volgende behandeling in Duitsland is 16 juli en ongeveer in september laten we een nieuwe scan maken om te kijken of de Dendrieten meewerken.

Bedankt voor jullie aanhoudend geloof en vertrouwen, ik ga graag samen zo door ;-)!! We zijn er bijna!!