Rouwkaart Josephine

Phine's laatste boodschap

Soest, 27 september 2011

“Morgen zal ik komen te overlijden; ik heb er rust en vrede mee. “

Enkele weken geleden, net twee weken in mijn nieuwe huis en vlak voordat ik 30 zou worden, ben ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht.
Pijn, pijn, uitputtend en ondragelijk.. Toch terug naar huis de dag erna, voor mijn verjaardag en housewarming feest.

S'avonds helaas gelijk weer terug: darmperforatie met buikvliesontsteking. “Hoe ver wil je gaan?” was meteen de eerste vraag. “Ik wil ver gaan.” Een paar dagen later veranderde het antwoord al; “Ik wil zover gaan als menselijk is”. Want de afgelopen 2.5 week heb ik geleden. Heel veel geleden. Ik zag mijn lichaam binnen twee weken groeien tot boven de 80 kilo; 30 kilo erbij... Bewegen was amper mogelijk, maar mijn knop stond nog op ‘we komen er wel doorheen’. Ik heb dit tenslotte vaker bewezen.

Ik beperkte het bezoek tot slechts enkele vrienden en vooral veel mam en Laurens. Zij bleven vaak slapen wat erg fijn was. Zo kon ik knokken. Totdat mijn besluit uiteindelijk duidelijk was afgelopen zondag. Ik wil niet meer, ik kan niet meer. Dit is mijn mokerslag. Mam en Lau waren er binnen een half uur. Ze begrepen me heel goed. De artsen en verpleging ook.

Maandagavond was ik weer thuis in Soest. Na een hele goed nachtrust, heb ik met uitzicht op de paradijselijke tuin hier een geweldig mooie dag gehad vandaag. Afscheid nemen van omgeving en dierbaren. Ik heb rust nu. Ik kan ontspannen en genieten van alle liefde om me heen.

Morgen zal er euthanasie worden uitgevoerd.

Ik vier het leven tot het laatste moment!


Veel liefs, Phine
----------------------------------------------------------------------------------------


Soest 28 september 2011

Lieve allemaal,

Aan het begin van de middag is Josephine op 30 jarige leeftijd overleden. Ze heeft in alle rust afscheid kunnen nemen van het leven thuis in Soest met ons aan haar zijde.


Hartelijke groet,

Maria en Laurens van Hees

De komende dagen zal meer duidelijk worden omtrent Phine’s begrafenis. Uiteraard mag dit bericht gedeeld worden via Facebook en Twitter.

Correspondentieadres:
Park Vredehof 4
3762 DV Soest

Het "Zwarte Gat", Waarheid of Fictie?

Het “Zwarte Gat”, waarheid of fictie?

De afgelopen weken stellen mensen mij veelal de vraag of ik in het zwarte gat beland ben. The afterdays van de Alpe d’HuZes zeg maar…..

Vaak vraag ik me af: waarom ben ik hier (nog)? Ervan overtuigd dat er voor iedereen een levenspad en les is en dat we die in dit leven moeten volbrengen voordat we overlijden. (Zo bam: zijn jullie bij de les nu?) Dit geloof geeft mij ook een bepaalde rust. Als ik doodga dan heb ik blijkbaar mijn les geleerd en mijn taak volbracht.
En wat zou die op dit moment voor me zijn? Het antwoord op deze vraag geeft richting aan mijn leven en zorgt er dus tevens voor dat ik nooit in het zwarte gat beland. Want er is zoveel te doen.
Maar Oké even toegegeven: ja natuurlijk mis ik soms het Alpe d’HuZes gevoel! Dat was energie van 1000-en samen.

En antwoord op de vraag waarom ik hier ben? Ik vind het fantastisch mensen te laten delen…. In het gevoel van mijn geluk, het vieren van het leven. Dat je met geestkracht ongelofelijk veel kan. Dat je altijd een keuze hebt, een keuze hoe je met tegenspoed omgaat. Maar ook om wat teweeg te brengen in de wereld. Dat te realiseren. Ik richt mijn leven echt in volgens mijn visie “Fantaseren, Organiseren, Realiseren”.

Dus even een opsomming of ik nog op het goede pad ben?
Een van mijn dromen was deelname aan de Alpe d’HuZes. Ik ben het gaan organiseren. Trainen, Sportschema. 9 juni is die droom gerealiseerd. Om niet in het zwarte gat te vallen, was ik ondertussen ook bezig met het organiseren van andere fantasieën. Weer een huisje voor mezelf. Ook die fantasie wordt heel snel werkelijkheid: begin september verhuis ik naar Huizen. Waar ik in een ongelofelijk mooi huisje ga wonen. Op dit moment mag ik het verbouwen en vervolgens huur ik het. Mooier kan toch niet? Wat een prinses ben ik!

Een andere fantasie was om mijn verhaal te delen via schrijven, spreken, sparren. Nou, hierover kan ik kort zijn: be careful what you wish for: sinds de Alpe d’HuZes is het een bijna fulltime baan geworden. Ik vind het fantastisch om te doen. Als sparringpartner, spreker en schrijver. Ja schrijver. Is dat boek er dan eindelijk? Nou… De week na terugkomst van de Alpe d’HuZes hoorde ik van Aan Mijn Jongere Ik (www.aanmijnjongereik.nl). “Drieëndertig succesvolle, Nederlandse vrouwen schrijven een brief aan hun jongere ik. Elke brief bevat een waarschuwing, advies of levensles, die ze op jongere leeftijd goed hadden kunnen gebruiken.”
En er werd 1 Wild Card weggegeven…. Op de dag van de deadline heb ik het verhaal geschreven…het kwam zo op het scherm. Dit was mijn verhaal. En jahoor: van de 103 inzendingen kwam ik als winnaar uit de bus. 4 september wordt het boek uitgegeven! Alle opbrengsten van het boek gaan naar PinkRibbon.

Daarnaast wil ik mijn levensdoel combineren met werk (boterhammen op de plank). Daar ben ik nu druk mee bezig. Het liefst wordt dit een combinatie van coachen, een mooi project, mijn verhaal delen. Het mooie is dat ik per 15 September voor het KWF een ontzettend gaaf project ga doen!!!! Ook het coachen geeft ongelofelijk veel voldoening. Daarnaast zijn we samen met Rekel producties en Centramed bezig met een film over de communicatie tussen arts en patiënt.

En volgend jaar de Alpe d’HuZes? Ja, zeker. Als assistent Koersdirectie mag ik zelfs mee organiseren voor volgend jaar! En natuurlijk doet ook Team Fien weer mee. Ongelofelijk veel zin in het samenwerken met o.a. Johan van der Waal en Tom de Geus als koersdirectie.

En dan nog jullie aandacht voor het volgende: op 24 september is de ZuiderZeeKlassieker, www.zuiderzeeklassieker.nl. Deze fietstocht voor de MaagLeverDarmstichting wordt voor het eerst georganiseerd met als doel fondswerving voor de MLD-stichting en naamsbekendheid. Ikzelf fiets mee met inmiddels al vele enthousiaste mensen in mijn omgeving. Dus…schrijf je in en fiets ook mee!

Fysiek gaat het goed. Inmiddels weer twee kuren na de Alpe verder. Ik merk aan mezelf dat ik dit altijd het minst leuke onderdeel vind om over te schrijven. Ja, het gaat goed. Ja, ik heb last van bijwerkingen…hele pijnlijke handen en voeten, slijmvliezen. Ja en je wordt er moe van. Maar dit alles belemmert me absoluut niet een fantastisch leven te lijden. Ik heb ook weer een scan gehad. Alles blijft stabiel. Dat is goed nieuws, maar ik wil natuurlijk dat alles kleiner wordt. Dus help even mee: gedachtekracht. Ik moet anders “oneindig” aan de chemo, daar geloof ik niet in en dat wil ik niet.

Afgelopen week ben ik in Kiel geweest, waar ik had afgesproken met Prof. Fåndrich. Vorig jaar heb ik bij hem mijn dendrieten gehad. Deze prof is ongelofelijk inspirerend en grensverleggend. Hij werkt de helft van de tijd in Beijing, waar hij tal van onderzoeken tegelijk kan doen op het gebied van immunology. Na het bespreken van een aantal dossiers van medepatiënten zijn we naar het strand gegaan, gegeten en hebben we vooral ongelofelijk veel over het leven gesproken. Fantastisch als de Prof zijn “witte jas” uit heeft. Naast arts, ook schrijver en schilder.

Inmiddels ben ik alweer in Frankrijk. Een weekje bij vrienden Han en Lex, samen met mam. Vanmorgen hoor ik over het overlijden van David Servan-Schreiber. O.a. van de boeken “Uw brein als medicijn” en “Antikanker”. Ik schrik ervan. Hij is een van de inspiratiebronnen in het leven met kanker.

Dit was het wel weer zo’n beetje. Samengevat: het zwarte gat is fictie. Nu even een weekje bijkomen van alle activiteiten de afgelopen weken!

Over de Alpe vanaf de Hei

Ik zit weer op de hei. Tijd voor een nieuw dagboek. Om proberen te vertalen…mijn gevoelens, mijn gedachten. Fantasie. Deze hei is echt mijn favoriete plek. Herinneringen, maar vooral het “geborgen uitzicht”. Hier voel je je nooit eenzaam, hoe alleen ook. Ik voel me hier gelukkig, verbonden. Verbonden met de natuur, de wolken, de dieren en de mensen. Hier kom ik tot rust en voel ik mijn kracht. Hier ben ik mijn kracht.

Het is nu 12 juni. Gisteren zijn we thuis gekomen van de Alpe d’HuZes. Elk woord wat ik hierover schrijf is in werkelijkheid nog mooier. De berg oprijden met de auto was al een onbeschrijfelijke ervaring. Ongelofelijk wat een ding! Even ontmoeten van de organisatie. Zie Levenskunstenaar Coen van Veenendaal. Hij neemt me mee muziek te luisteren “dichter bij de hemel kom ik niet”.
Dan naar Besse. Goed, Beter, Besse.. Een uur rijden, hoog in de bergen. Een Koe, een Geit, Schitterend.
Ontmoeting TeamFien. Laurens, mam. Jos en Hugo. Nien en Koen. Janine, Evert en Richard. Dreamteam. Het klopt allemaal. Emoties.
Woensdag Alpe d’HuZus. Aanmoedigen. Startbewijzen, Berg, Gesprekken.
Bagagedrager. Gerard.
Bezinningsavond. Prachtig gesprek met Frits Barend. Connectie. Stilte.
03.00 Ontbijt-en-route. Lichten flitsen achter elkaar door de bergen. We are the Champions, Adrenaline. Ik wil starten!! RTL, Camera, Bergop. Valt niet tegen. Support. Namen. “Hé dat is Fien”. Uitzicht, Papa. Bocht 0: vriendinnen!! Top, vanaf de Top is het uitzicht mooier. Finish. Omhelzing, tranen, emotie. Mam, Finish, Jos, Hugo, Janine. Trots. Gewoon doen!! Opgeven is geen optie. Met Janine op de berg. We did it!
Nog een keer. Franse krant. Beleving. Tegenkracht. Saamhorigheid.
Laurens 5x! “Om van het gezeur af te zijn, pa!”… Wat een bikkel. Samen tillen we zijn fiets over de finish.
Hekken sluiten om 20.00 uur. Samen met Coen, Lex (zoon van ’t Hermannetje), Thomas, Mathijs, Jurriaan… Samen, Samen. Hulp, Duwen, Doorgaan. Einde, Energie, MEER.

Terwijl ik dit schrijf komt er een meneer naast me zitten. Wijze man, 88 jaar, loopt met twee stokken. Ir. uit Delft, later organisatieadviseur. Hij vraagt wat ik doe. Ziet dat artsen het niet weten. Chemo niet de weg. Ik kan het zelf. “Wij maken allemaal deel uit van de kosmos en als je dat contact hebt ben je geborgen”. BAM! Hij loopt verder, draait zich weer om en komt terug: “Waarom ben je ziek geworden?” Een vraag die niemand me durft te stellen: “Ik heb mijn hart niet gevolgd”. “En nu wel.. dan word je beter”.

Weer een ontmoeting die zo heeft moeten zijn.

Een opsomming van activiteiten

Lieve Gerard,

Afgelopen week hebben we elkaar maarliefst drie keer gezien: allemaal in het teken van de Alpe d’HuZes!

Donderdag de #AMFtalk over de kracht van Social Media. Wat hadden jullie het weer ongelofelijk goed voor elkaar. Ik vond het een eer geïnterviewd te worden door Margriet van der Linden en ook weer mooi dat Thomas Zijlma aanwezig was om het belang van Stichting Tegenkracht toe te lichten. Inmiddels zijn ze van start gegaan met hun nieuwe campagne “Kanker is Topsport”. Je weet wat ze voor mij betekenen, dus ik probeer mijn steentje bij te dragen door er iedereen over te vertellen. Met Wouke van Scherrenburg heb ik na afloop via Twitter ook nog zitten lachen over die begrafenis-cq-verjardagskaarten.. waarover je ook schrijft in je Blog. Die brieven van jou blijven zo bijzonder, alhoewel ik het wel bijna genoeg vind zoveel over mezelf te lezen!! Het is ongelofelijk mooi hoe betrokken je bent, niet alleen met mij, maar met zo velen die je ontmoet en zoveel wat je doet. Ik vind het heel fijn dat ik je ken!

Zondag zagen we elkaar weer tijdens de Kick-Off van de Alpe d’HuZes op Papendal. Voor jou een thuiswedstrijd, voor mij was het even fietsen! Samen met Laurens op-en neer: 115 KM! Heel trots dus op mezelf! Het was een mooie opening, waar ik ook wel even de tranen in mijn ogen had toen andere medestrijders aan het woord waren. Wat zal de berg vol met emoties en energie zijn op 9 juni.

En dinsdag hebben we elkaar ook nog even gezien toen ik de gesponsorde kleding van Triple Double in ontvangst mocht nemen voor jullie NOC*NSF gebouw. Het pak is echt prachtig geworden en fietst als een dolle. Twee grote Team Fien logo’s sieren voor- en achterkant. Dus niet te missen als we hier door Soest en omstreken fietsen.
Ik heb nog even kort maar krachtig met Bob van Oosterhout van Triple Double gesproken: ook weer zo’n voorbeeld van een ontzettend gepassioneerde ondernemer. De sportmarketing is op z’n lijf geschreven!

Vrijdag heb ik kennis gemaakt met mijn officiële Team: Kempen Capital Management. Zij doen dit jaar mee met drie teams, bestaande uit klanten en werknemers. Weer die bindende energie van sport. Ik ben heel blij dat dit team me heeft geadopteerd, alhoewel ik natuurlijk wel van Team Fien blijf. Dit alles met dank aan goede vriendin Wieteke die bij Kempen werkt. Zij zal 9 juni langs de lijn staan en mijn ervaring: ze is niet te missen met haar enthousiasme!

Maandag had ik weer een ziekenhuisbezoek en is mijn volgende kuur gestart. Dit keer was RTL mee om te filmen hoe het me daar verging. Je zal het terugzien op de film op hun site binnenkort.

Want om nog even door te gaan met de opsomming van activiteiten rondom de Alpe d’HuZes: inmiddels schrijf ik mijn dagelijkse blog op hun site. Ook zijn er filmpjes, foto’s en twitterberichten van het team te volgen. Kortom… vanaf nu daar mijn dagelijkse update over mijn bezigheden.

We zien elkaar nu pas weer op de Alpe! Ik verheug me er echt zo ontzettend op! Volgende week woensdag gaan we al naar Zwiterland, om daar nog even te trainen en om natuurlijk weer van de bergen te genieten. Met Team Fien vertrekken we dan op dinsdag vanuit Zwitersland naar de Alpe d’Huez.

Nou, het is wat opsommerig deze keer. Ik wens je nog heel veel succes met trainen. En natuurlijk heel Team AMF!

Veel liefs, Fien

Alpe d'HuZes: het aftellen is begonnen!

Lieve Gerard,

Na hele mooie dagen aan het water, ben ik aan het nagenieten van de afgelopen paar weken. Weken met bizar veel zon, een knallende natuur, de Mont Blanc, Fietsen, Loosdrecht en..weer heel, heel veel mooie gesprekken en ontmoetingen.

Ik voel me echt goed de laatste tijd en het gaat ook nog steeds beter. Mijn gewicht neemt weer toe (sorry, moet jij wel allemaal meeslepen op je bagagedrager) en daar ben ik heel blij mee. Ook zijn mijn tumormarkers weer gehalveerd en is mijn HB al boven de 7! Ik ga gewoon lekker door met mijn chemo kuren en mijn andere “kunstjes”, zoals yoga, mediteren/visualiseren en niet te vergeten fietsen! Ik ben trots op mezelf: ik maak tochten van 70-80 KM. Ik volg zo trouw mogelijk het schema van Tegenkracht en fiets dan ook met hartslagmeter om effectief te trainen. Laat die berg maar komen!

Wat heeft de AMFtalk allemaal teweeg gebracht zeg. Ik verheug me alweer op de volgende over de impact van social media op 19 mei (www.arnhemsmeisjefietst.nl). Het was echt een prachtige avond, die je weer ongelofelijk mooi beschrijft in je brief (http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/gerarddielessen/gerard-dielessen/blog.aspx). Ook vond ik het heel leuk om Myrthe te ontmoeten, wat een wijze en mooie dame en pas 15! Ik heb inmiddels zelfs al met haar en haar vader gefietst! Ze kwamen naar Loosdrecht vanuit Arnhem. Samen zijn we naar Soest gefietst waar we echt AD6-ijs hebben gegeten bij Ijssalon Bemer (een actie van het Griftland college uit Soest dat ook meedoet).
Verder heb ik ook contact met Jelle Sprée over een nieuw project. Ik ben, net zoals jij, ook zo onder de indruk van zijn doelstelling in zijn leven 500.000 Euro bij elkaar te brengen voor goede doelen. De foto’s en filmpjes op zijn website (www.projectsporter.com) van zijn vorige fietstocht in de winter! naar Moskou zijn echt indrukwekkend. Hij heeft mij benadert zijn volgend project voor mij te organiseren! Hierover binnenkort meer!
Maar zoals je weet zijn er nog meer contacten die avond gelegd die zeer bijzonder zijn en mij des te meer doen beseffen dat: “Happiness is not the absence of problems but the ability to deal with them" Jackson Brown

De dag na de AMFtalk ben ik naar Genève gevlogen voor een paar dagen. Ik ben op bezoek geweest bij Nine, ook van Team Fien!, die daar tijdelijk zit voor haar werk voor McKinsey. Nine is een hele dierbare vriendin van mij, ik heb haar leren kennen in Maastricht, waar we bij het zelfde dispuut zaten: Cumbonadea. Samen hebben we veel gedaan: muziek maken (Nien achter de piano en ik met viool) en reizen. We hebben ook een gedeelde passie voor de bergen en hoogtepunt was dan ook de tocht met twee ezeltjes door de Himalaya en de “beklimming” van de Stok Kangri (6150mtr) in Ladakh. Met Nien heb ik geen woorden nodig, dat zijn speciale vriendinnen. En omdat ik haar bezocht in Genève, zijn we natuurlijk ook even naar Chamonix gegaan om een voet op de Mont Blanc te zetten. Nien is hard aan het trainen 6x omhoog te gaan. Ook zij staat heel mooi in het leven om nu te doen wat je wil doen, naast en met haar drukke baan. Het is heel fijn om veel van dit soort mensen om je heen te hebben. Porties krachtvoer: goed voor wat bochten van de Alpe d’Huez. Het waren hele fijne dagen, waar ik ook over mijn toekomst heb nagedacht.

Want ja, ik durf inmiddels weer vooruit te kijken. Waar ik twee maanden geleden niet verder dan de dag van morgen kon en durfde te kijken, doe ik dat nu weer volop. Ik wil heel graag weer een eigen huisje, mijn werkende leven een mooie invulling geven en blijven leven zoals ik dat nu doe. De dromen die ik nu heb wil ik realiseren en natuurlijk nieuwe dromen blijven dromen. Zo was een droom altijd om gitaar te spelen. Inmiddels heb ik mijn eerste les gehad en ben ik ontzettend enthousiast. Droom is ook om dichtbij meer natuur te gaan wonen en ook dat lijkt te gaan lukken! Verder ben ik, zoals je weet, met heel veel mensen aan het praten deze weken over een invulling van mijn droom om anderen te inspireren en te helpen met mijn verhaal. Ik vond ons gesprek hierover vorige week ook echt heel erg fijn.

Ben je trouwens al aan het aftellen? Over vier weken lopen we met spierpijn rond! Het gaat nog steeds goed met de donaties bij Team Fien!: inmiddels ruim 37.000 Euro. Maar.. we zijn nog niet helemaal tevreden en gaan dan ook hard door met het werven van sponsoren... Er zijn mooie initiatieven, waaronder die van mijn oom Niek, die voor zijn 70ste verjaardag alleen maar om donaties heeft gevraagd: resultaat is een fantastische 900 Euro! Hij weet helaas ook wat het is om met kanker te leven en dus ook hoe belangrijk het is dat er onderzoek gedaan blijft worden met de beste mensen wereldwijd. Dat is precies waarom ik zo graag wil meewerken aan de doelstelling 20 Miljoen bij elkaar te fietsen. Ook Isabelle en Noortje, kleinkinderen van bovengenoemde oom, verdienen ongelofelijk veel lof: zijn hebben op koninginnedag nagels gelakt voor TeamFien! 350 nagels zijn er voornamelijk rood, wit, blauw en oranje geschilderd.
Maar niet alles is heel soepel gegaan binnen Team Fien! de afgelopen weken. Hugo fietste, na een lekkere pauze in de PC in Amsterdam tegen een stilstaande auto aan. Hij kwam zeer ongelukkig terecht, dusdanig dat de PC werd afgezet en hij met fiets en ambulance werd afgevoerd naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis moesten er een oor en een vinger gehecht worden. Je gelooft het niet, maar dienstdoende arts was Eva, ook deelnemer van de ad6 en tevens goede vriendin van mij. Inmiddels zijn gelukkig de hechtingen eruit en kan hij weer fietsen.

Hoe is het met jullie team? Er wordt heel wat af getwitterd over trainingsrondjes, fietstechniek- en tactiek. En met de kaartverkoop voor de AMFtalk volgende week?

En bij jou met trainen? Je twittert al over tochtjes van 200 KM die je wil maken! Is natuurlijk ook logisch na je succesvolle Amstel Gold Race. Ik ga zo met een gerust gevoel bij je op de bagagedrager. Wat voor een bagagedrager heb je eigenlijk? Beetje leuke mensen achterop? En zit ik straks comfortabel of moet ik op je stang in Amazone-zit?

Nou ik beloof je de volgende keer eerder terug te schrijven! Dan hoeft het niet zo’n lang verhaal te worden!

Tot snel, Liefs Fien


P.S. Leuk nieuws: RTL-nieuws gaat Team Fien! volgen de berg op! Vanaf volgende week zal ik dagelijks een korte blog schrijven op hun site. Ik houd je op de hoogte.

Lieve Gerard!

Lieve Gerard,

Bedankt weer voor je mooie brief aan me. http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/gerarddielessen/gerard-dielessen/blog.aspx

Wat knap van Veenendaal-Veenendaal, na een succesvolle Joop Zoetemelk Classic. Nu knallen met de Amstel Gold Race. Koen uit ons team Fien fietst ook mee.

Het gaat goed met ons team: vrienden Nine en Koen hebben afgelopen weekend in Noorwegen een Trol-Ski langlauf marathon gelopen van 45 km. Ze vertelden me dat ze zeker voelden wat “opgeven is geen optie” is en herstellen nu van de spierpijn. Hugo, mijn oom is in de Zwitserse bergen hard aan het fietsen en heeft zijn ambitie naar BOVEN bijgesteld en traint nu om twee keer de berg op te gaan. Jos, mijn tante mag eindelijk weer lopen na een lange hersteltijd van haar gebroken voet. Rustig aan, maar ook zij gaat de lucht in! Nu spieren en balans kweken met Pilates. Janine heeft in Miami getraind op een "home"trainer en 3 uur per dag gezwommen. Haar vader, Evert van den Hengel, is net 75 geworden en fietst met zijn conditie van een dertiger mij er hard uit. Richard, de opvolger van mijn vader, traint lekker in NL: zowel spinnen, bodypump, als op het afvalt! Broer Laurens heeft in Berlijn een halve marathon gelopen en zich daarna in Frankrijk bij mam en mij gevoegd in het peloton: we gingen als een dolle. Knap hoe mam die bergen op komt.

We doen ook erg ons best met de sponsoring; we hebben al meer dan 30K binnen. Het is fantastisch om te zien wie er allemaal al de weg naar team Fien! hebben gevonden. Ik ben ongelofelijk dankbaar met al die sponsoren en word er vaak stil van! Maar we zijn nog niet op de helft, we willen veel meer! Binnenkort volgt er een grote veiling, met dank aan neef Freek, met items als de zwembroek van Pieter van den Hoogenband en een weekje Frankrijk.

Wat goed dat ik die sporttest positief heb afgerond hè? Het was op de verjaardag van mijn vader, hij zou 59 zijn geworden. Zoals ik op jouw bagagedrager zit, zat hij op mijn bagagedrager en het is dan ook niet verwonderlijk dat ik die berg op mag! En nog meer goed nieuws: ook Janine mag officieel deelnemen na haar sporttest. Fantastisch hoe Stichting Tegenkracht zich inzet hiervoor. Vanaf nu is het fietsen, fietsen, fietsen!

Ook op 9 juni gaat papa mee op mijn bagagedrager, of eigenlijk op zijn eigen bagagedrager: ik fiets op zijn rode Gazelle. Pap zit trouwens altijd op mijn bagagedrager, AD6 tijd of niet en of ik nou fiets of niet. Ik denk aan pap met een trots “hupje” in zijn tred, zeker als hij net gefietst had: “Als een jonge god ging ik.”

Afgelopen maandag had ik een afspraak met mijn oncoloog. Ik kreeg de uitslag van mijn CT-scan: alles is kleiner geworden. Heel goed nieuws dus, toch was ik een beetje somber. Na zo’n lekkere week Frankrijk was ik bijna gewoon vergeten dat ik kanker heb. Hij drukte me weer even met mijn neus in zijn feiten: “veel te veel en te grote uitzaaiingen. Absoluut niet stoppen met de chemo, nu vandaag doorgaan.” De angst kwam weer op bezoek, die zo lang niet was geweest. Ik heb de angst hele smerige koffie gegeven en geen koekje aangeboden; ga er vanuit dat ze nu heel lang wegblijft. Na haar vertrek heb ik mezelf weer in de spiegel gekeken en verteld hoe trots ik ben op mijn lichaam. Ik dacht aan een paar dagen daarvoor dat ik alleen in Frankrijk aan het fietsen was. Ruim een uur knallen en veel bergop. “Ik kan het”, zit dan schreeuwend op de fiets met vaak de tekst van Mens durf te leven (Ramses Shaffy) in m’n hoofd: “Wees op je vierkante meter een vorst, wat je zoekt kan geen ander je geven” en “Met je kop in de hoogte, je neus in de wind en lap aan je laars hoe een ander het vindt” etc. (http://open.spotify.com/track/4fKW9vF3YZqhbDAzyd57Qq Wende – Mens Durf Te Leven)

Terug in Nederland ben ik weer druk met van alles en nog wat. Met de la Caña hebben we mee-gepitcht voor de herinrichting van Theater de Speeldoos in Baarn en we hebben net gehoord dat we de opdracht hebben gekregen!!!
Verder probeer ik ook aandacht te krijgen voor mijn verhaal, omdat ik geloof dat ik anderen hiermee kan helpen. Dit verhaal doe ik bijvoorbeeld 28 mei tijdens de Samenloop Voor Hoop. Ook een event waarvan de opbrengsten naar het KWF gaan. Het wordt in verschillende steden georganiseerd en ik doe mee in Amstelveen. ">http://amstelveen.samenloopvoorhoop.nl/ Hier zie je alvast een filmpje van mij over het belang om mee te doen. Dus hierbij een oproep aan allen die niet deelnemen aan de Ad6: schrijf je in!!!!!!!!


Nou we zien elkaar 19 april tijdens jullie AMFtalk over sport in de samenleving. Ik heb er zin in dat ik eindelijk Myrthe Brak, het Arnhems Meisje zelf, ga ontmoeten. Haar verhaal is heel motiverend en bijzonder. Ontzettend leuk dat je me daar ook gaat interviewen. Ik hoop trouwens echt dat je deze week in de tweede kamer succes hebt geboekt met de extra miljoenen voor sport.
Wat fantastisch ook dat je ons team aan sportmarketing bureau Tripple Double http://www.tripledouble.nl/#/START/ hebt voorgesteld en dat we nu sponsorkleding krijgen om te oefenen! Mijn collega Claudia van de la Caña heeft een mooi Team Fien logo gemaakt. Zij heeft ook onze flyer ontworpen en Presto heeft gezorgd voor gesponsord drukwerk, alles ligt en hangt nu overal in Soest en omstreken. Nu doneren!

Ik vraag me trouwens soms af Gerard wie er nou op wiens bagagedrager zit. Je schrijft zulke mooie brieven en bent zo actief met zowel AMF als het NOC*NSF, dat ik daar veel energie van krijg. Ik verdenk je er dus vaak van dat jij op mijn bagagedrager zit.

Voor nu ontzettend veel succes met de AGR dit weekend! Aan het weer zal het niet liggen.

Veel liefs, Phine

Pien en Team Fien!

Ik ben 16 als ik in Soest weer eens mijn favoriete winkel Cocoon binnenstap. De sfeer, de spullen, de warme kleuren, de geur en de muziek maken dat ik niet meer weg wil. Ik vind er altijd de mooiste cadeautjes voor mijn ouders en vriendinnen. Eigenaresse Janine van den Hengel straalt dezelfde sfeer uit, is altijd vrolijk en geïnteresseerd. Ik kijk tegen haar op; wow wat mooi.
Dan vraagt ze me of ik bij haar wil komen werken: koopavonden vanaf 16.00 uur en de zaterdagen. Perfect met school en ontzettend leuk! Met op de achtergrond vaak de Lighthouse Family en op vrijdag lekkere hapjes van de traiteur en een glas wijn. Het is meer dan een winkel. Soest loopt binnen met verhalen. Ik ben trots en vind het werken daar fantastisch.

Na mijn examen vertrek ik naar Maastricht. Janine verhuist een aantal jaar later naar Curaçao met, inmiddels, haar gezin. We hebben geen contact meer tot ruim 10 jaar later.

Het is de dag van de condoleance van mijn vader: we staan in de molen in Soest en opeens zie ik Janine voor me staan. Ik vind het heel fijn haar te zien… maar ook confronterend. Ik weet dat ze uitgezaaide borstkanker heeft sinds een tijd. Ik heb nooit meer wat laten horen en voel me schuldig. Ze is samen met vriendin Angela, die ook kanker heeft. Angela heeft nog bij mijn vader gewerkt. Samen stralen ze zoveel kracht uit. Ik bekijk ze van een afstand, tijdens het in ontvangst nemen van alle condoleances.
We besluiten wat af te spreken “we bellen nog”. We hebben het zelfs al kort over samenwerken. Ik zou per 1 oktober voor mezelf beginnen en Janine was ook weer druk in Soest met haar eigen zaak.

Ik voel me heel slecht die dagen en ben de dag voor de condoleance nog in het ziekenhuis geweest voor onderzoek. De uitslag weet ik nog niet, ik zit onder de pijnstilling. Ik hoop dat ze eindelijk wat vinden, na maanden van buikpijn en huisarts bezoeken.
De dag na papa’s begrafenis heb ik verdere onderzoeken in het ziekenhuis. Na de scopie komt de arts verontrust naar ons toe. We worden weggehaald bij andere patiënten. Mam begint te huilen, met alle darmkanker in haar familie en de doffe blik in mijn ogen, weet ze dat het niet goed is. Er volgen meerdere scans en ik bel druk met arts-vriendinnen. Ze proberen me gerust te stellen, maar de blikken van de artsen zeiden “teveel”. De uitslag komt bijna aan als opluchting. “Eindelijk een diagnose”. Ik ben geen aansteller gaat het door me heen. Ik ben niet bang voor de kanker, ik ga dit overwinnen. Een dag later zit ik aan de chemo, die zoals mijn arts zei, niet zal genezen, maar wel levensverlengend zou kunnen werken. Ik geloof er niet in, ik geloof mezelf: ik geloof in genezing.

Nog geen paar dagen later krijg ik een brief van Janine met een Engeltjes-briefopener. De brief geeft een aantal tips. Ondanks dat ze ook ziek is en aan de chemo zit, verontschuldigt ze zich voor het feit dat ze de brief heeft getypt en niet heeft geschreven. In Lucinda handwriting en afgedrukt op mooi off-white papier, dat dan weer wel. Janine is niet veranderd. Wat ben ik blij wat van haar te horen. Zij wordt mijn partner in crime…

Vanaf die tijd hebben we erg veel contact. Ik ga naar “de zaak” zodra ik me goed voel. Ik vind het alleen al zalig om te zeggen en het geeft me weer een soort van bestaansrecht. Ik voel me weer nuttig en ben op die momenten gewoon weer Fien en niet de patiënt. Even geen buurmannen, tantes, vrienden, collega’s die permanent de meest logische vraag stellen: “hoe is het nu met je”, “jeetje wat heftig”, “wat ben je een doorzetter”. Nooit geweten hoe vermoeiend het is om zo vaak hetzelfde antwoord te geven en over jezelf te praten. Alsof ik weer met mijn scriptie bezig ben (“hoe is het met je scriptie”) en dit voor de buitenwereld nog het enige is wat van je telt… maar er is zoveel meer dat telt.

Janine en ik praten veel, lachen nog meer en af en toe kan ik op de zaak wat betekenen. We kunnen praten over onze angsten, de dood, het leven, maar ook zijn we gewoon wie we zijn, Pien en Fien, met onze humor, onze passies en onze dromen.

Begin januari zijn we samen naar een kuuroord in Duitsland gegaan. Buiten zwemmen met uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Avonden in de bar, overdag naar buiten, rijden in een Porche Panamera en genieten van de Spa en sauna’s. We hebben de grootste lol en schamen ons niet voor onze littekens en onze door de kanker veranderde lichamen: Janine met 1 borst en ik met een “lever-jaap” stappen we de sauna in, blijkt later dat we daar met een oncoloog zitten, die juist kwam om zijn kankerpatiënten even los te laten. We hebben mooie gesprekken met hem.

Ik ben ongelofelijk blij dat ik Janine weer opnieuw heb ontmoet. Wat een power, wat een kracht en wat een ondernemer. Haar zaak www.delacana.com groeit en bloeit en we mogen hele mooie projecten doen.

Het is logisch dat ik haar meteen bij Team Fien!(http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/teams/team-fien/team.aspx) vraag. Alhoewel geen ervaring met wielrennen of fietsen in de bergen is ze meteen heel enthousiast. Inmiddels heeft ze een gesponsorde fiets van Jacco de Bruin uit Soest, en oefent ze hard met “kliksysteem” en de Soester Eng. http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/janineh/janine-van-den-hengel/

Team Fien! is gisteren voor het eerst compleet in Soest geweest. We zijn trots op het feit dat we al bijna 18K voor het KWF binnen hebben gehaald, alhoewel we net van start zijn met de sponsorwerving. Wat mij betreft gaan we voor minimaal het dubbele. Onderling klikt het goed, alhoewel we toegeven dat we nog flink moeten trainen. De motivatie is enorm.
De komende maanden staan in het teken van de Alpe d’HuZes! Stichting Tegenkracht met Thomas Zijlma (http://www.tegenkracht.nl) zet zich op dit moment in om mij te helpen ook 1x de Alpe te beklimmen, dat is toch wel een hele hele grote droom van me. Ik ben met name de afgelopen weken nog enthousiaster geworden door Gerard Dielessen (http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/gerarddielessen/gerard-dielessen/blog.aspx) en het team van Arnhemsmeisjefietst. Ik volg hen o.a. op twitter (ook nieuw voor mij: “phinevanhees” als je me wilt volgen). Zij fietsen al met gemak 150km.
Verder hebben we ook als ons eigen “Hermannetje” die ons graag wil helpen de berg op te duwen: Jan Jansen. Zijn naam is op de fiets natuurlijk heel toepasselijk en voor ons is hij Dé Jan Jansen. (Mijn allereerste racefiets was zelfs nog een Jan Jansen).

Ik heb heel trots op iedereen in het team en heb ongelofelijk veel zin in 9 juni!!!!!!!

Een bijzondere ontmoeting & De Alpe d’HuZes

Bijzondere ontmoeting
Ik heb er al vaker over geschreven, maar ik ontmoet steeds op de juiste momenten de meest bijzondere mensen die dan ook echt “als geroepen” komen. Hoe het komt? Mijn antwoord op deze vraag is simpel: de energie van ons bestaan. Anderhalf jaar geleden zou ik op deze vraag nog volmondig “Toeval” hebben geantwoord, maar na zoveel mooie ervaringen denk ik er toch een beetje anders over.

Afgelopen zaterdag heb ik bezoek gehad van Gerard Dielessen, algemeen directeur van het NOC*NSF. Gerard had via via een e-mail aan mijn dispuut Cumbonadea in Maastricht gelezen en was onder de indruk van mijn uitspraak “Je bent de goeroe van je eigen leven”. Na het lezen van mijn blog nam hij contact met me op en vroeg of we een keer konden afspreken.

JAJAJA! Natuurlijk, heel graag! Hoe bijzonder is het dat iemand, die ik niet ken, mijn teksten leest en dan ook nog wil langskomen om te kijken of hij wat voor me kan betekenen en of ik misschien op zijn virtuele bagagedrager wil zitten tijdens de Alpe d’HuZes. Ik voel me vereerd, word er ook een beetje verlegen van.

We drinken een kop koffie en praten over het leven, ziek zijn en sport. Het klikt heel erg en ik word ongelofelijk enthousiast van de gesprekken en wat we voor elkaar zouden kunnen betekenen. De ideeën machine gaat dan ook nog de hele middag verder, evenals het gevoel van respect en bewondering voor Gerard, die zo gepassioneerd over zijn doelen vertelt, zowel persoonlijk als voor het NOC*NSF. Winnen doe je samen!

Alles wat ik er verder over vertel doet afbreuk, want Gerard heeft een ongelofelijk mooi verhaal geschreven over onze ontmoeting: http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/gerarddielessen/gerard-dielessen/blog.aspx

De Alpe d'HuZes
Want dat is wat ons ook zeker bindt: 9 juni vindt de Alpe d’HuZes plaats. 6x de Alpe d’Huez op fietsen met als doel 20 miljoen euro binnenhalen voor het KWF. Gerard doet mee in het team Arnhemsmeisjefietst: http://www.arnhemsmeisjefietst.nl/. Dit team wordt aangevoerd door Myrthe Brak, nu 15, die al twee jaar geleden 6x de Alpe d’Huez opfietste!!!!! Haar motivatie hiervoor ontstond toen haar overbuurvrouw ernstige borstkanker kreeg. Maar ook hier geldt: lees het verhaal en bekijk de filmpjes! Ik vind het ongelofelijk bijzonder en heb heel veel bewondering voor Myrthe.

Zelf zou ik ook graag willen meedoen aan de Ad6. Ik stond ingeschreven, maar op dit moment keurt, ja wel een beetje terecht, de Ad6-dokter me af. Maar belangrijker nog: er is een Team Fien! En met trots presenteer ik: http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/teams/team-fien/team.aspx . Samen met Mam, Laurens, Nien&Koen, Jos&Hugo, Richard en Janine gaan we de Ad6 zo vaak mogelijk bedwingen. Zeer binnenkort veel meer over ons team en de acties. Je kan ons al volgen op facebook en via deze link.

En hierbij tevens mijn eerste officiële donatie verzoek: het zou fantastisch zijn als jullie zouden willen doneren aan de Ad6-actie! Dit kan heel eenvoudig via de teampagina. Persoonlijke- en Teamdonaties zijn mogelijk! Wacht niet langer.... Team Fien heeft een speciale verrassing voor de eerste 10 donateurs.

En zo was dus onze ontmoeting...enorm motiverend. Gerard heeft me heel veel energie gebracht en nieuwe ideeën. De mooie uitspraak van het NOC*NSF zit de hele tijd in mijn hoofd: Winnen doe je samen!

Fientje lacht, Fientje leeft!

"Home SWEET Home: Moeders Apple Pie"





Wat een weken weer. Alweer ruim drie weken ben ik weer thuis. Wat voelt dat fijn, niet meer in het ziekenhuis te zijn!

De eerste week, nog vol aan de chemo-pillen, voelde ik me nog erg zwak. Ik gebruikte nog de morfine-plijsters en andere pijnstilling en kwam met moeite van de bank in de woonkamer af. Misselijk was het kernwoord en eten ging met mate. Toch voelde het heel fijn weer thuis te zijn. Zodra de zon scheen sleepte ik me met een stapel dekens naar buiten om in een tuinstoel te genieten van de eerste zonnestralen. En ook op de bank was het goed: heel mooi uitzicht en vogels die af en aan vlogen naar de voor mijn raam gecreëerde voederplaats. En dat naast de lieve verzorging van familie en vrienden.

Toch was ik erg mineur: het ging niet goed met me, ik was erg geschrokken van de laatste uitslagen en het feit dat er nog geen verbetering voelbaar was, ondanks het plaatsen van de stent en alle medicatie, maakte me nog ongeruster. Mijn dagen waren geteld... dat ging door mijn hoofd heen. Ik leek het zelfs al te accepteren. Ik was dan ook volledig bezig met het organiseren van mijn “afscheids-tournee” en mijn begrafenis. Sprekers, Muziek, Locatie.. Testament, Euthanasie.. Alles is aan bod gekomen. Heftige gesprekken.... Mooie momenten...
Het was een therapeutische en praktische bezigheid tegelijk, maar tevens zoooooo abstract.

Week twee thuis stond in het teken van afscheid. Op dinsdag ben ik naar Schiphol gegaan, waar vriendin en (oud)collega Sanne een “afscheid” had georganiseerd. Zelf had ik een beperkt lijstje gemaakt van collega’s die ik nog graag een keer wilde zien. Het was een hele mooie en bijzondere middag. Maar als “afscheid” voelde het gelukkig niet. Ik had nog veel meer mensen willen zien en spreken, maar daarvoor ontbrak op dat moment nog de energie.

Later die week begon ik me echt beter te voelen. De chemo-vrije week ging in en ik stopte geheel met de pijnstilling. Ik voelde weer veel levens-energie stromen en ik was weer “back-in-business”. Alsof ik matchpoint tegen had overwonnen en bijna onverwacht de set toch had binnengesleept. Schone lei, derde set! Zalig!
Zondag nog een fantastische middag met een aantal oud-klasgenoten van basis- en middelbare school. Wat een verhalen.... Goede vriend Pieter had samen met moeder Jennifer echt een fantastische high-tea voorbereid: scones, perentaart, quiche met witlof uit eigen tuin, walnoten en geitenkaas, sandwiches en zelfs eigen gemaakte bonbons onder andere in de letters FIEN! Aan niets ontbrak het en die nacht ben ik zelfs nog om 04.00 naar beneden gegaan om nog een scone te eten.. wouwwwwww..

Zo werd week drie een “feestweek”. Ik kon weer zelfstandig rond-cruisen in de auto, uit eten met mam, naar het Singer om de gerestaureerde “De Denker” van Rodin te bewonderen (ook een aanrader), het bos in met Beau, een klein ritje op de fiets...

Donderdag ben ik weer gestart met de volgende chemo-kuur. Na een heftige reactie in het ziekenhuis ben ik voor de zekerheid een nachtje gebleven, maar vrijdagochtend was ik weer thuis en.. ja het gaat goed! Nu start ik gewoon meteen met een feest-week en vanmorgen ben ik zelfs weer op de zaak (www.delacana.com) geweest! Feest om daar Janine en Claudia weer uitgebreid te spreken en te lachen. Janine staat deze maand met haar indrukwekkende verhaal in de Villa d’Arte (zie voor artikel ook www.delacana.com . Zij is en blijft voor mij een mega inspiratie-motivatie-bron!!!!!

Tot snel!

Terug naar Soest!

(Powervrouwen en drie prachtige babies!)



Na nog een week ziekenhuis heeft Fien intussen een zware dosis chemo gehad en en zal ze aanstaande donderdag bestraald worden. Vandaag volgde ontslag uit het ziekenhuis en dus terug naar Soest.

Ze vindt het super fijn om weer thuis te zijn. Vanaf nu wordt er echt van dag tot dag geleefd.. Per dag worden er plannen gesmeed en Fien gaat er een mooie tijd van maken! Ze vindt het erg fijn dat zo veel mensen met haar meeleven en aan haar denken. Veel dank namens haar voor de lieve kaartjes van iedereen! (Nog steeds geldt liever geen bloemen of andere spullen, ze heeft al zoveel zegt ze zelf!)

Bezoek ontvangen is nog steeds erg vermoeiend; ze kijkt zelf van dag tot dag wat ze aankan.

Namens Fien een dikke kus,

Gr Laurens
0618884146

Ziekenuis (2)

(AlpdeZes trainingssessie @ Amstelland Ziekehuis)

Lieve allemaal,

Namens Fien heb ik een korte update geschreven. Blijf haar steunen! Kaartjes of andere steunbetuigingen (liefst geen bloemen) kunnen gestuurd worden naar:

Ziekenhuis Amstelland
Afdeling Interne beneden
t.a.v. Josephine van Hees (Kamer B123)
Postbus 328
1180 AH Amstelveen

Week 1

De eerste week in het Amstelland ziekenhuis zit er inmiddels op. Maandag op het einde van de middag is er een CT-Scan gemaakt; helaas, geen goed nieuws, de uitzaaiingen zijn in grote mate gegroeid de laatste 4 maanden… Ook al zagen wij deze klap aankomen, het blijft toch een harde en kille streep die onder deze rauwe werkelijkheid wordt gezet…

Afgelopen vrijdag is een stent geplaatst in Fien’s dikke darm, om er voor te zorgen dat de passage beter kan plaatsvinden zodat de druk in haar buik kan afnemen. Het duurt 48 uur voordat dit “buisje van kippengaas” zich volledig kan ontvouwen. Tot nu toe heeft het weinig resultaat, maar aangezien het systeem zolang bijna volledig geblokkeerd is geweest kan het natuurlijk even duren voordat het weer goed op gang is gekomen. Als dit is gebeurt wil Fien in ieder geval weer even goed detoxen; haar lichaam kon haar afvalstoffen natuurlijk ook niet goed kwijt de laatste tijd. Verder is haar HB door middel van een paar bloedtransfusies inmiddels ietsjes gestegen, maar het blijft laag door constante bloedverlies in de dikke darm. En door de morfine tegen de pijn voelt Fien zich niet helder in haar hoofd.

Deze week wordt er gekeken naar wellicht het bestralen van het litteken (wat heel veel pijn veroorzaakt) en naar het verdere behandelplan. Ook is er om advies gevraagd aan prof. Fändrich in Duitsland.

Geest

Het bekijken van de CT-scan was zeer confronterend en heftig voor Fien. Ze kreeg hierdoor een goed beeld van haar lever (een en al kanker) en buikvlies/buikholte (waar twee zeer grote gezwellen groeien), naast de uitspraak van de zaalarts dat je maximaal nog een paar maanden hebt... De afgelopen week hebben we dan ook veel met elkaar gepraat over doodgaan, begrafenis, laatste wensen, afscheid nemen, etc. Toch heeft Fien de hoop nog niet opgegeven! Ze blijft trouw haar oefeningen doen en om me zich heen kijken op zoek naar andere wegen die naar “haar Rome” zullen leiden.

Blijf haar steunen!

Laurens

Ziekenhuis

Lieve allemaal,


Duitsland was meer dan fantastisch!!! Ik heb echt superveel en goed genoten. Het hotel was prachtig, de omgeving precies zoals ik gedroomd had en mijn "reisgenoten" voorbeeldig. Op zondag voelde ik me Rik Felderhof die vaarwel zei tegen de ene gast en de volgende een paar uur later verwelkomde. De hotelbediening snapte weinig van de metamorfose van knappe vent naar prachtvrouw aan mijn zijde.
We hebben van alles genoten, kort skiën, sleeën, pingpongen ;-), lezen, zwemmen, uitgebreid alle wellness testen met massages en als klap op de vuurpijl heb ik met Janine rond lopen cruisen in een Porche Panamera, even shoppen in Seefeld, zoals het de ladies betaamde. We voelden ons Thelma&Louise, een mega-gevoel van vrijheid door de bergen. We hadden wilde plannen een casino te overvallen en door te rijden....alsof we allebei fit en gezond waren met de wereld aan onze voeten.

Terug in NL had ik de wens om me echt even terug te gaan trekken. Dit keer alleen. Ik voelde me fysiek zeker niet beter worden en bedacht dat totale rust dit zou kunnen goedmaken. In overleg met Noor (de teacher van de ademhalingscursus) en de Ayurvedisch arts ook van The Art of Living ben ik naar hun Ashram (klooster) in Duitsland gegaan. Maar toch niet alleen.... Mijn fysieke toestand was zo slecht dat de arts dat niet verantwoord vond en eiste dat mijn moeder meeging. Zondag meteen vertrokken.

Het was een bijzondere ervaring. Mensen ongelofelijk aardig. 06.00 Yoga, 07.00 Ademhalings-oefineningen en meditatie... 12.00 mediteren etc. Ik kreeg tussendoor behandelingen gericht op mijn energiebanen. Mijn eten bestond uit Rijstsoep, Rijstsoep en Rijstsoep en op een gegeven moment wat fruit. Ik voelde me alleen absoluut niet goed en toen hebben we meteen besloten terug te gaan naar Nederland. Dit was op woensdag. Het verblijf die paar dagen daar heeft me verder wel goed gedaan. Tot rust kom je wel even...helaas kort.

Ik vond het heel bijzonder dat mam mee was. Gewoon om 06.00 uur meedoen met Yoga, Mediteren etc. En dat tussen allemaal jonge "aparte" mensen en slapend op kloosterbedjes in een kloosterkamer. Zij snapt me ook in alles en blijft me steunen. Wat voor “drammerige” keuze ik ook weer maak om hier naartoe te gaan. 


Donderdagochtend zat ik dan toch weer bij mijn oncoloog in Amstelveen. Ja, inderdaad allemaal zeker niet goed. Er zijn echt even onderzoeken nodig. En een bloedtransfusie om mijn HB (nu nog geen 5) op te pimpen, mijn litteken bestralen waar ik veel pijn aan heb en een bult op zit en dan nog die buik....
Maandag word ik opgenomen in Amstelveen in het ziekenhuis. Om eerlijk te zijn verheug ik me er aan de ene kant enorm op. Het kan echt niet langer meer zo met al die pijn. Aan de andere kant ben ik doodsbang..... nu wordt er weer gekeken naar mijn status....

De dagen nu doe ik heel rustig. Ik ben op kraamvisites geweest bij Annemarie en Menno en bij Marjolein&Jaap. Twee prachtige kindjes. En wat ik heel bijzonder vind is dat Marjolein en Jaap hun dochter hebben vernoemd naar mij: "Willemien Anneroos Josephine". Mooi he?


Lieve mensen ik zal proberen jullie op de hoogte te houden en blijf maar door komen met die E! Ik geef me volledig over aan de witte jassen maandag en verlaat de tent pas weer als ik mee mag doen aan de Alpe d'HuZes van ze!


Heel veel liefs, Phine

De beste wensen

Er zijn al vele dagen voorbij gegaan dat ik weer een stuk voor mijn Blog had willen schrijven, ik ben er ook meerdere keren aan begonnen, maar het lijkt wel alsof ik er nu pas weer klaar voor ben of eigenlijk ook helemaal niet, maar vind het wel fijn jullie weer even op de hoogte te brengen. Het gekke is dat schrijven veel fijner is als je goed in je vel zit en dat zit ik nu even niet helemaal...

Gezondheid
Deze week heb ik helaas weer slecht nieuws gekregen. Mijn bloedwaarden, waaronder mijn tumormarker, zijn erg slecht. Daarnaast heb ik veel pijn van de uitzaaiingen in mijn buik. Ik weet nu even niet meer wat ik moet doen... Ik heb geen plan...ben lamgeslagen, niet verdrietig, niet vrolijk, niet bang..gewoon lam. Een plan hebben is fijn.
Gisteren meteen een over-de-top luxe hotel geboekt in Zuid-Duitsland om eens even bij te komen. Eerst een paar dagen met Richard en daarna een paar dagen met Janine. Zij staan allebei dichtbij me en ik heb dan ook ontzettend veel zin om er even samen met hen uit te zijn en een nieuw plan te bedenken.

De afgelopen periode
De dagen vliegen zo snel voorbij dat ik niet eens weet waar ik precies druk mee ben geweest, maar wel dat het op een gegeven moment weer teveel was. Ik werd veel sneller moe, sliep slecht, kreeg weer pijn, twee bollen in mijn buik. Er gebeurt steeds zoveel... En toch blijf ik het maar comfortabel vinden om lekker te blijven rennen...dan hoef ik niet zoveel na te denken en te voelen. Maar op een gegeven moment moet je jezelf weer in de ogen kijken en is het weer tijd voor een boek op de bank. Mijn wereldje is veel kleiner geworden de afgelopen periode. Ik heb een fantastische vrienden-club om me heen, die zijn me ongelofelijk dierbaar. Hen spreek en zie ik regelmatig. Daarnaast mijn familie. Met Laurens en Mam blijft het fijn. Soms weten we ook even niet meer precies waar we het zoeken moeten...dan is het lastig om even uit de situatie los te komen. We willen allemaal zo graag. En dan die kerst....

Kerst
We hadden leuke dingen gepland: een avondje naar een optreden van een oud klasgenoot van mij in A’dam, eerste kerstdag uit eten, tweede kerstdag een borrel... Maar mam en ik hadden griep. Zij zelf zo erg dat ze überhaupt haar bed niet is uitgekomen. Laurens heeft Chinees gehaald eerste kerstdag en at alleen en wij lagen in bed. Het zijn al van die dubbele dagen zonder pa.

Oud&Nieuw
Het is ook weer het moment om het afgelopen jaar de revue te laten passeren. Er is ontzettend veel gebeurd, van chemo, mislukte operatie, dendrieten, voeding, supplementen, ozon, ukrain, MMS... Dan nog relatie over, verhuizen, blij zijn met het leven...angst voor de dood, boos op mijn situatie. Emoties hebben ook een grote rol gespeeld afgelopen jaar. Nu ben ik eigenlijk gewoon even op na de domper van een slechte uitslag deze week. Alhoewel ik er al geen goed gevoel bij had, blijft het dan toch een klap.

Dankbaar
2010 is ook het jaar van ongelofelijke dankbaarheid... Dankbaar voor alle lieve mensen om me heen, die me maar blijven “geven”. Dat is zo ongelofelijk bijzonder en dierbaar. Ik voel me een gigantisch rijke vrouw met jullie allemaal om me heen. Dankbaar ook voor het leven, hoe bijzonder is het? Dankbaar voor de mooie en pure natuur, lekker stampen in de sneeuw. Dankbaar voor mooie muziek, voor alle emoties een zanger en een nummer. Dankbaar voor mooie boeken, die me telkens weer kracht en inzichten geven. Dankbaar voor de Ice-man die mijn personal motivator werd. Dankbaar voor Beau, onze wijze 7mnd oude labrador, van haar kan je leren waar het leven om gaat: liefde, spelen & eten. Dankbaar voor moeders vleugels, waaronder ik nog altijd heel erg verwend word met warmte, samen met Laurens.

Dankbaar voor alle zuurstof.