Pien en Team Fien!

Ik ben 16 als ik in Soest weer eens mijn favoriete winkel Cocoon binnenstap. De sfeer, de spullen, de warme kleuren, de geur en de muziek maken dat ik niet meer weg wil. Ik vind er altijd de mooiste cadeautjes voor mijn ouders en vriendinnen. Eigenaresse Janine van den Hengel straalt dezelfde sfeer uit, is altijd vrolijk en geïnteresseerd. Ik kijk tegen haar op; wow wat mooi.
Dan vraagt ze me of ik bij haar wil komen werken: koopavonden vanaf 16.00 uur en de zaterdagen. Perfect met school en ontzettend leuk! Met op de achtergrond vaak de Lighthouse Family en op vrijdag lekkere hapjes van de traiteur en een glas wijn. Het is meer dan een winkel. Soest loopt binnen met verhalen. Ik ben trots en vind het werken daar fantastisch.

Na mijn examen vertrek ik naar Maastricht. Janine verhuist een aantal jaar later naar Curaçao met, inmiddels, haar gezin. We hebben geen contact meer tot ruim 10 jaar later.

Het is de dag van de condoleance van mijn vader: we staan in de molen in Soest en opeens zie ik Janine voor me staan. Ik vind het heel fijn haar te zien… maar ook confronterend. Ik weet dat ze uitgezaaide borstkanker heeft sinds een tijd. Ik heb nooit meer wat laten horen en voel me schuldig. Ze is samen met vriendin Angela, die ook kanker heeft. Angela heeft nog bij mijn vader gewerkt. Samen stralen ze zoveel kracht uit. Ik bekijk ze van een afstand, tijdens het in ontvangst nemen van alle condoleances.
We besluiten wat af te spreken “we bellen nog”. We hebben het zelfs al kort over samenwerken. Ik zou per 1 oktober voor mezelf beginnen en Janine was ook weer druk in Soest met haar eigen zaak.

Ik voel me heel slecht die dagen en ben de dag voor de condoleance nog in het ziekenhuis geweest voor onderzoek. De uitslag weet ik nog niet, ik zit onder de pijnstilling. Ik hoop dat ze eindelijk wat vinden, na maanden van buikpijn en huisarts bezoeken.
De dag na papa’s begrafenis heb ik verdere onderzoeken in het ziekenhuis. Na de scopie komt de arts verontrust naar ons toe. We worden weggehaald bij andere patiënten. Mam begint te huilen, met alle darmkanker in haar familie en de doffe blik in mijn ogen, weet ze dat het niet goed is. Er volgen meerdere scans en ik bel druk met arts-vriendinnen. Ze proberen me gerust te stellen, maar de blikken van de artsen zeiden “teveel”. De uitslag komt bijna aan als opluchting. “Eindelijk een diagnose”. Ik ben geen aansteller gaat het door me heen. Ik ben niet bang voor de kanker, ik ga dit overwinnen. Een dag later zit ik aan de chemo, die zoals mijn arts zei, niet zal genezen, maar wel levensverlengend zou kunnen werken. Ik geloof er niet in, ik geloof mezelf: ik geloof in genezing.

Nog geen paar dagen later krijg ik een brief van Janine met een Engeltjes-briefopener. De brief geeft een aantal tips. Ondanks dat ze ook ziek is en aan de chemo zit, verontschuldigt ze zich voor het feit dat ze de brief heeft getypt en niet heeft geschreven. In Lucinda handwriting en afgedrukt op mooi off-white papier, dat dan weer wel. Janine is niet veranderd. Wat ben ik blij wat van haar te horen. Zij wordt mijn partner in crime…

Vanaf die tijd hebben we erg veel contact. Ik ga naar “de zaak” zodra ik me goed voel. Ik vind het alleen al zalig om te zeggen en het geeft me weer een soort van bestaansrecht. Ik voel me weer nuttig en ben op die momenten gewoon weer Fien en niet de patiënt. Even geen buurmannen, tantes, vrienden, collega’s die permanent de meest logische vraag stellen: “hoe is het nu met je”, “jeetje wat heftig”, “wat ben je een doorzetter”. Nooit geweten hoe vermoeiend het is om zo vaak hetzelfde antwoord te geven en over jezelf te praten. Alsof ik weer met mijn scriptie bezig ben (“hoe is het met je scriptie”) en dit voor de buitenwereld nog het enige is wat van je telt… maar er is zoveel meer dat telt.

Janine en ik praten veel, lachen nog meer en af en toe kan ik op de zaak wat betekenen. We kunnen praten over onze angsten, de dood, het leven, maar ook zijn we gewoon wie we zijn, Pien en Fien, met onze humor, onze passies en onze dromen.

Begin januari zijn we samen naar een kuuroord in Duitsland gegaan. Buiten zwemmen met uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Avonden in de bar, overdag naar buiten, rijden in een Porche Panamera en genieten van de Spa en sauna’s. We hebben de grootste lol en schamen ons niet voor onze littekens en onze door de kanker veranderde lichamen: Janine met 1 borst en ik met een “lever-jaap” stappen we de sauna in, blijkt later dat we daar met een oncoloog zitten, die juist kwam om zijn kankerpatiënten even los te laten. We hebben mooie gesprekken met hem.

Ik ben ongelofelijk blij dat ik Janine weer opnieuw heb ontmoet. Wat een power, wat een kracht en wat een ondernemer. Haar zaak www.delacana.com groeit en bloeit en we mogen hele mooie projecten doen.

Het is logisch dat ik haar meteen bij Team Fien!(http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/teams/team-fien/team.aspx) vraag. Alhoewel geen ervaring met wielrennen of fietsen in de bergen is ze meteen heel enthousiast. Inmiddels heeft ze een gesponsorde fiets van Jacco de Bruin uit Soest, en oefent ze hard met “kliksysteem” en de Soester Eng. http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/janineh/janine-van-den-hengel/

Team Fien! is gisteren voor het eerst compleet in Soest geweest. We zijn trots op het feit dat we al bijna 18K voor het KWF binnen hebben gehaald, alhoewel we net van start zijn met de sponsorwerving. Wat mij betreft gaan we voor minimaal het dubbele. Onderling klikt het goed, alhoewel we toegeven dat we nog flink moeten trainen. De motivatie is enorm.
De komende maanden staan in het teken van de Alpe d’HuZes! Stichting Tegenkracht met Thomas Zijlma (http://www.tegenkracht.nl) zet zich op dit moment in om mij te helpen ook 1x de Alpe te beklimmen, dat is toch wel een hele hele grote droom van me. Ik ben met name de afgelopen weken nog enthousiaster geworden door Gerard Dielessen (http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/gerarddielessen/gerard-dielessen/blog.aspx) en het team van Arnhemsmeisjefietst. Ik volg hen o.a. op twitter (ook nieuw voor mij: “phinevanhees” als je me wilt volgen). Zij fietsen al met gemak 150km.
Verder hebben we ook als ons eigen “Hermannetje” die ons graag wil helpen de berg op te duwen: Jan Jansen. Zijn naam is op de fiets natuurlijk heel toepasselijk en voor ons is hij Dé Jan Jansen. (Mijn allereerste racefiets was zelfs nog een Jan Jansen).

Ik heb heel trots op iedereen in het team en heb ongelofelijk veel zin in 9 juni!!!!!!!