Lieve Gerard!

Lieve Gerard,

Bedankt weer voor je mooie brief aan me. http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/gerarddielessen/gerard-dielessen/blog.aspx

Wat knap van Veenendaal-Veenendaal, na een succesvolle Joop Zoetemelk Classic. Nu knallen met de Amstel Gold Race. Koen uit ons team Fien fietst ook mee.

Het gaat goed met ons team: vrienden Nine en Koen hebben afgelopen weekend in Noorwegen een Trol-Ski langlauf marathon gelopen van 45 km. Ze vertelden me dat ze zeker voelden wat “opgeven is geen optie” is en herstellen nu van de spierpijn. Hugo, mijn oom is in de Zwitserse bergen hard aan het fietsen en heeft zijn ambitie naar BOVEN bijgesteld en traint nu om twee keer de berg op te gaan. Jos, mijn tante mag eindelijk weer lopen na een lange hersteltijd van haar gebroken voet. Rustig aan, maar ook zij gaat de lucht in! Nu spieren en balans kweken met Pilates. Janine heeft in Miami getraind op een "home"trainer en 3 uur per dag gezwommen. Haar vader, Evert van den Hengel, is net 75 geworden en fietst met zijn conditie van een dertiger mij er hard uit. Richard, de opvolger van mijn vader, traint lekker in NL: zowel spinnen, bodypump, als op het afvalt! Broer Laurens heeft in Berlijn een halve marathon gelopen en zich daarna in Frankrijk bij mam en mij gevoegd in het peloton: we gingen als een dolle. Knap hoe mam die bergen op komt.

We doen ook erg ons best met de sponsoring; we hebben al meer dan 30K binnen. Het is fantastisch om te zien wie er allemaal al de weg naar team Fien! hebben gevonden. Ik ben ongelofelijk dankbaar met al die sponsoren en word er vaak stil van! Maar we zijn nog niet op de helft, we willen veel meer! Binnenkort volgt er een grote veiling, met dank aan neef Freek, met items als de zwembroek van Pieter van den Hoogenband en een weekje Frankrijk.

Wat goed dat ik die sporttest positief heb afgerond hè? Het was op de verjaardag van mijn vader, hij zou 59 zijn geworden. Zoals ik op jouw bagagedrager zit, zat hij op mijn bagagedrager en het is dan ook niet verwonderlijk dat ik die berg op mag! En nog meer goed nieuws: ook Janine mag officieel deelnemen na haar sporttest. Fantastisch hoe Stichting Tegenkracht zich inzet hiervoor. Vanaf nu is het fietsen, fietsen, fietsen!

Ook op 9 juni gaat papa mee op mijn bagagedrager, of eigenlijk op zijn eigen bagagedrager: ik fiets op zijn rode Gazelle. Pap zit trouwens altijd op mijn bagagedrager, AD6 tijd of niet en of ik nou fiets of niet. Ik denk aan pap met een trots “hupje” in zijn tred, zeker als hij net gefietst had: “Als een jonge god ging ik.”

Afgelopen maandag had ik een afspraak met mijn oncoloog. Ik kreeg de uitslag van mijn CT-scan: alles is kleiner geworden. Heel goed nieuws dus, toch was ik een beetje somber. Na zo’n lekkere week Frankrijk was ik bijna gewoon vergeten dat ik kanker heb. Hij drukte me weer even met mijn neus in zijn feiten: “veel te veel en te grote uitzaaiingen. Absoluut niet stoppen met de chemo, nu vandaag doorgaan.” De angst kwam weer op bezoek, die zo lang niet was geweest. Ik heb de angst hele smerige koffie gegeven en geen koekje aangeboden; ga er vanuit dat ze nu heel lang wegblijft. Na haar vertrek heb ik mezelf weer in de spiegel gekeken en verteld hoe trots ik ben op mijn lichaam. Ik dacht aan een paar dagen daarvoor dat ik alleen in Frankrijk aan het fietsen was. Ruim een uur knallen en veel bergop. “Ik kan het”, zit dan schreeuwend op de fiets met vaak de tekst van Mens durf te leven (Ramses Shaffy) in m’n hoofd: “Wees op je vierkante meter een vorst, wat je zoekt kan geen ander je geven” en “Met je kop in de hoogte, je neus in de wind en lap aan je laars hoe een ander het vindt” etc. (http://open.spotify.com/track/4fKW9vF3YZqhbDAzyd57Qq Wende – Mens Durf Te Leven)

Terug in Nederland ben ik weer druk met van alles en nog wat. Met de la Caña hebben we mee-gepitcht voor de herinrichting van Theater de Speeldoos in Baarn en we hebben net gehoord dat we de opdracht hebben gekregen!!!
Verder probeer ik ook aandacht te krijgen voor mijn verhaal, omdat ik geloof dat ik anderen hiermee kan helpen. Dit verhaal doe ik bijvoorbeeld 28 mei tijdens de Samenloop Voor Hoop. Ook een event waarvan de opbrengsten naar het KWF gaan. Het wordt in verschillende steden georganiseerd en ik doe mee in Amstelveen. ">http://amstelveen.samenloopvoorhoop.nl/ Hier zie je alvast een filmpje van mij over het belang om mee te doen. Dus hierbij een oproep aan allen die niet deelnemen aan de Ad6: schrijf je in!!!!!!!!


Nou we zien elkaar 19 april tijdens jullie AMFtalk over sport in de samenleving. Ik heb er zin in dat ik eindelijk Myrthe Brak, het Arnhems Meisje zelf, ga ontmoeten. Haar verhaal is heel motiverend en bijzonder. Ontzettend leuk dat je me daar ook gaat interviewen. Ik hoop trouwens echt dat je deze week in de tweede kamer succes hebt geboekt met de extra miljoenen voor sport.
Wat fantastisch ook dat je ons team aan sportmarketing bureau Tripple Double http://www.tripledouble.nl/#/START/ hebt voorgesteld en dat we nu sponsorkleding krijgen om te oefenen! Mijn collega Claudia van de la Caña heeft een mooi Team Fien logo gemaakt. Zij heeft ook onze flyer ontworpen en Presto heeft gezorgd voor gesponsord drukwerk, alles ligt en hangt nu overal in Soest en omstreken. Nu doneren!

Ik vraag me trouwens soms af Gerard wie er nou op wiens bagagedrager zit. Je schrijft zulke mooie brieven en bent zo actief met zowel AMF als het NOC*NSF, dat ik daar veel energie van krijg. Ik verdenk je er dus vaak van dat jij op mijn bagagedrager zit.

Voor nu ontzettend veel succes met de AGR dit weekend! Aan het weer zal het niet liggen.

Veel liefs, Phine

Pien en Team Fien!

Ik ben 16 als ik in Soest weer eens mijn favoriete winkel Cocoon binnenstap. De sfeer, de spullen, de warme kleuren, de geur en de muziek maken dat ik niet meer weg wil. Ik vind er altijd de mooiste cadeautjes voor mijn ouders en vriendinnen. Eigenaresse Janine van den Hengel straalt dezelfde sfeer uit, is altijd vrolijk en geïnteresseerd. Ik kijk tegen haar op; wow wat mooi.
Dan vraagt ze me of ik bij haar wil komen werken: koopavonden vanaf 16.00 uur en de zaterdagen. Perfect met school en ontzettend leuk! Met op de achtergrond vaak de Lighthouse Family en op vrijdag lekkere hapjes van de traiteur en een glas wijn. Het is meer dan een winkel. Soest loopt binnen met verhalen. Ik ben trots en vind het werken daar fantastisch.

Na mijn examen vertrek ik naar Maastricht. Janine verhuist een aantal jaar later naar Curaçao met, inmiddels, haar gezin. We hebben geen contact meer tot ruim 10 jaar later.

Het is de dag van de condoleance van mijn vader: we staan in de molen in Soest en opeens zie ik Janine voor me staan. Ik vind het heel fijn haar te zien… maar ook confronterend. Ik weet dat ze uitgezaaide borstkanker heeft sinds een tijd. Ik heb nooit meer wat laten horen en voel me schuldig. Ze is samen met vriendin Angela, die ook kanker heeft. Angela heeft nog bij mijn vader gewerkt. Samen stralen ze zoveel kracht uit. Ik bekijk ze van een afstand, tijdens het in ontvangst nemen van alle condoleances.
We besluiten wat af te spreken “we bellen nog”. We hebben het zelfs al kort over samenwerken. Ik zou per 1 oktober voor mezelf beginnen en Janine was ook weer druk in Soest met haar eigen zaak.

Ik voel me heel slecht die dagen en ben de dag voor de condoleance nog in het ziekenhuis geweest voor onderzoek. De uitslag weet ik nog niet, ik zit onder de pijnstilling. Ik hoop dat ze eindelijk wat vinden, na maanden van buikpijn en huisarts bezoeken.
De dag na papa’s begrafenis heb ik verdere onderzoeken in het ziekenhuis. Na de scopie komt de arts verontrust naar ons toe. We worden weggehaald bij andere patiënten. Mam begint te huilen, met alle darmkanker in haar familie en de doffe blik in mijn ogen, weet ze dat het niet goed is. Er volgen meerdere scans en ik bel druk met arts-vriendinnen. Ze proberen me gerust te stellen, maar de blikken van de artsen zeiden “teveel”. De uitslag komt bijna aan als opluchting. “Eindelijk een diagnose”. Ik ben geen aansteller gaat het door me heen. Ik ben niet bang voor de kanker, ik ga dit overwinnen. Een dag later zit ik aan de chemo, die zoals mijn arts zei, niet zal genezen, maar wel levensverlengend zou kunnen werken. Ik geloof er niet in, ik geloof mezelf: ik geloof in genezing.

Nog geen paar dagen later krijg ik een brief van Janine met een Engeltjes-briefopener. De brief geeft een aantal tips. Ondanks dat ze ook ziek is en aan de chemo zit, verontschuldigt ze zich voor het feit dat ze de brief heeft getypt en niet heeft geschreven. In Lucinda handwriting en afgedrukt op mooi off-white papier, dat dan weer wel. Janine is niet veranderd. Wat ben ik blij wat van haar te horen. Zij wordt mijn partner in crime…

Vanaf die tijd hebben we erg veel contact. Ik ga naar “de zaak” zodra ik me goed voel. Ik vind het alleen al zalig om te zeggen en het geeft me weer een soort van bestaansrecht. Ik voel me weer nuttig en ben op die momenten gewoon weer Fien en niet de patiënt. Even geen buurmannen, tantes, vrienden, collega’s die permanent de meest logische vraag stellen: “hoe is het nu met je”, “jeetje wat heftig”, “wat ben je een doorzetter”. Nooit geweten hoe vermoeiend het is om zo vaak hetzelfde antwoord te geven en over jezelf te praten. Alsof ik weer met mijn scriptie bezig ben (“hoe is het met je scriptie”) en dit voor de buitenwereld nog het enige is wat van je telt… maar er is zoveel meer dat telt.

Janine en ik praten veel, lachen nog meer en af en toe kan ik op de zaak wat betekenen. We kunnen praten over onze angsten, de dood, het leven, maar ook zijn we gewoon wie we zijn, Pien en Fien, met onze humor, onze passies en onze dromen.

Begin januari zijn we samen naar een kuuroord in Duitsland gegaan. Buiten zwemmen met uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Avonden in de bar, overdag naar buiten, rijden in een Porche Panamera en genieten van de Spa en sauna’s. We hebben de grootste lol en schamen ons niet voor onze littekens en onze door de kanker veranderde lichamen: Janine met 1 borst en ik met een “lever-jaap” stappen we de sauna in, blijkt later dat we daar met een oncoloog zitten, die juist kwam om zijn kankerpatiënten even los te laten. We hebben mooie gesprekken met hem.

Ik ben ongelofelijk blij dat ik Janine weer opnieuw heb ontmoet. Wat een power, wat een kracht en wat een ondernemer. Haar zaak www.delacana.com groeit en bloeit en we mogen hele mooie projecten doen.

Het is logisch dat ik haar meteen bij Team Fien!(http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/teams/team-fien/team.aspx) vraag. Alhoewel geen ervaring met wielrennen of fietsen in de bergen is ze meteen heel enthousiast. Inmiddels heeft ze een gesponsorde fiets van Jacco de Bruin uit Soest, en oefent ze hard met “kliksysteem” en de Soester Eng. http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/janineh/janine-van-den-hengel/

Team Fien! is gisteren voor het eerst compleet in Soest geweest. We zijn trots op het feit dat we al bijna 18K voor het KWF binnen hebben gehaald, alhoewel we net van start zijn met de sponsorwerving. Wat mij betreft gaan we voor minimaal het dubbele. Onderling klikt het goed, alhoewel we toegeven dat we nog flink moeten trainen. De motivatie is enorm.
De komende maanden staan in het teken van de Alpe d’HuZes! Stichting Tegenkracht met Thomas Zijlma (http://www.tegenkracht.nl) zet zich op dit moment in om mij te helpen ook 1x de Alpe te beklimmen, dat is toch wel een hele hele grote droom van me. Ik ben met name de afgelopen weken nog enthousiaster geworden door Gerard Dielessen (http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/gerarddielessen/gerard-dielessen/blog.aspx) en het team van Arnhemsmeisjefietst. Ik volg hen o.a. op twitter (ook nieuw voor mij: “phinevanhees” als je me wilt volgen). Zij fietsen al met gemak 150km.
Verder hebben we ook als ons eigen “Hermannetje” die ons graag wil helpen de berg op te duwen: Jan Jansen. Zijn naam is op de fiets natuurlijk heel toepasselijk en voor ons is hij Dé Jan Jansen. (Mijn allereerste racefiets was zelfs nog een Jan Jansen).

Ik heb heel trots op iedereen in het team en heb ongelofelijk veel zin in 9 juni!!!!!!!

Een bijzondere ontmoeting & De Alpe d’HuZes

Bijzondere ontmoeting
Ik heb er al vaker over geschreven, maar ik ontmoet steeds op de juiste momenten de meest bijzondere mensen die dan ook echt “als geroepen” komen. Hoe het komt? Mijn antwoord op deze vraag is simpel: de energie van ons bestaan. Anderhalf jaar geleden zou ik op deze vraag nog volmondig “Toeval” hebben geantwoord, maar na zoveel mooie ervaringen denk ik er toch een beetje anders over.

Afgelopen zaterdag heb ik bezoek gehad van Gerard Dielessen, algemeen directeur van het NOC*NSF. Gerard had via via een e-mail aan mijn dispuut Cumbonadea in Maastricht gelezen en was onder de indruk van mijn uitspraak “Je bent de goeroe van je eigen leven”. Na het lezen van mijn blog nam hij contact met me op en vroeg of we een keer konden afspreken.

JAJAJA! Natuurlijk, heel graag! Hoe bijzonder is het dat iemand, die ik niet ken, mijn teksten leest en dan ook nog wil langskomen om te kijken of hij wat voor me kan betekenen en of ik misschien op zijn virtuele bagagedrager wil zitten tijdens de Alpe d’HuZes. Ik voel me vereerd, word er ook een beetje verlegen van.

We drinken een kop koffie en praten over het leven, ziek zijn en sport. Het klikt heel erg en ik word ongelofelijk enthousiast van de gesprekken en wat we voor elkaar zouden kunnen betekenen. De ideeën machine gaat dan ook nog de hele middag verder, evenals het gevoel van respect en bewondering voor Gerard, die zo gepassioneerd over zijn doelen vertelt, zowel persoonlijk als voor het NOC*NSF. Winnen doe je samen!

Alles wat ik er verder over vertel doet afbreuk, want Gerard heeft een ongelofelijk mooi verhaal geschreven over onze ontmoeting: http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/gerarddielessen/gerard-dielessen/blog.aspx

De Alpe d'HuZes
Want dat is wat ons ook zeker bindt: 9 juni vindt de Alpe d’HuZes plaats. 6x de Alpe d’Huez op fietsen met als doel 20 miljoen euro binnenhalen voor het KWF. Gerard doet mee in het team Arnhemsmeisjefietst: http://www.arnhemsmeisjefietst.nl/. Dit team wordt aangevoerd door Myrthe Brak, nu 15, die al twee jaar geleden 6x de Alpe d’Huez opfietste!!!!! Haar motivatie hiervoor ontstond toen haar overbuurvrouw ernstige borstkanker kreeg. Maar ook hier geldt: lees het verhaal en bekijk de filmpjes! Ik vind het ongelofelijk bijzonder en heb heel veel bewondering voor Myrthe.

Zelf zou ik ook graag willen meedoen aan de Ad6. Ik stond ingeschreven, maar op dit moment keurt, ja wel een beetje terecht, de Ad6-dokter me af. Maar belangrijker nog: er is een Team Fien! En met trots presenteer ik: http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/teams/team-fien/team.aspx . Samen met Mam, Laurens, Nien&Koen, Jos&Hugo, Richard en Janine gaan we de Ad6 zo vaak mogelijk bedwingen. Zeer binnenkort veel meer over ons team en de acties. Je kan ons al volgen op facebook en via deze link.

En hierbij tevens mijn eerste officiële donatie verzoek: het zou fantastisch zijn als jullie zouden willen doneren aan de Ad6-actie! Dit kan heel eenvoudig via de teampagina. Persoonlijke- en Teamdonaties zijn mogelijk! Wacht niet langer.... Team Fien heeft een speciale verrassing voor de eerste 10 donateurs.

En zo was dus onze ontmoeting...enorm motiverend. Gerard heeft me heel veel energie gebracht en nieuwe ideeën. De mooie uitspraak van het NOC*NSF zit de hele tijd in mijn hoofd: Winnen doe je samen!

Fientje lacht, Fientje leeft!

"Home SWEET Home: Moeders Apple Pie"





Wat een weken weer. Alweer ruim drie weken ben ik weer thuis. Wat voelt dat fijn, niet meer in het ziekenhuis te zijn!

De eerste week, nog vol aan de chemo-pillen, voelde ik me nog erg zwak. Ik gebruikte nog de morfine-plijsters en andere pijnstilling en kwam met moeite van de bank in de woonkamer af. Misselijk was het kernwoord en eten ging met mate. Toch voelde het heel fijn weer thuis te zijn. Zodra de zon scheen sleepte ik me met een stapel dekens naar buiten om in een tuinstoel te genieten van de eerste zonnestralen. En ook op de bank was het goed: heel mooi uitzicht en vogels die af en aan vlogen naar de voor mijn raam gecreëerde voederplaats. En dat naast de lieve verzorging van familie en vrienden.

Toch was ik erg mineur: het ging niet goed met me, ik was erg geschrokken van de laatste uitslagen en het feit dat er nog geen verbetering voelbaar was, ondanks het plaatsen van de stent en alle medicatie, maakte me nog ongeruster. Mijn dagen waren geteld... dat ging door mijn hoofd heen. Ik leek het zelfs al te accepteren. Ik was dan ook volledig bezig met het organiseren van mijn “afscheids-tournee” en mijn begrafenis. Sprekers, Muziek, Locatie.. Testament, Euthanasie.. Alles is aan bod gekomen. Heftige gesprekken.... Mooie momenten...
Het was een therapeutische en praktische bezigheid tegelijk, maar tevens zoooooo abstract.

Week twee thuis stond in het teken van afscheid. Op dinsdag ben ik naar Schiphol gegaan, waar vriendin en (oud)collega Sanne een “afscheid” had georganiseerd. Zelf had ik een beperkt lijstje gemaakt van collega’s die ik nog graag een keer wilde zien. Het was een hele mooie en bijzondere middag. Maar als “afscheid” voelde het gelukkig niet. Ik had nog veel meer mensen willen zien en spreken, maar daarvoor ontbrak op dat moment nog de energie.

Later die week begon ik me echt beter te voelen. De chemo-vrije week ging in en ik stopte geheel met de pijnstilling. Ik voelde weer veel levens-energie stromen en ik was weer “back-in-business”. Alsof ik matchpoint tegen had overwonnen en bijna onverwacht de set toch had binnengesleept. Schone lei, derde set! Zalig!
Zondag nog een fantastische middag met een aantal oud-klasgenoten van basis- en middelbare school. Wat een verhalen.... Goede vriend Pieter had samen met moeder Jennifer echt een fantastische high-tea voorbereid: scones, perentaart, quiche met witlof uit eigen tuin, walnoten en geitenkaas, sandwiches en zelfs eigen gemaakte bonbons onder andere in de letters FIEN! Aan niets ontbrak het en die nacht ben ik zelfs nog om 04.00 naar beneden gegaan om nog een scone te eten.. wouwwwwww..

Zo werd week drie een “feestweek”. Ik kon weer zelfstandig rond-cruisen in de auto, uit eten met mam, naar het Singer om de gerestaureerde “De Denker” van Rodin te bewonderen (ook een aanrader), het bos in met Beau, een klein ritje op de fiets...

Donderdag ben ik weer gestart met de volgende chemo-kuur. Na een heftige reactie in het ziekenhuis ben ik voor de zekerheid een nachtje gebleven, maar vrijdagochtend was ik weer thuis en.. ja het gaat goed! Nu start ik gewoon meteen met een feest-week en vanmorgen ben ik zelfs weer op de zaak (www.delacana.com) geweest! Feest om daar Janine en Claudia weer uitgebreid te spreken en te lachen. Janine staat deze maand met haar indrukwekkende verhaal in de Villa d’Arte (zie voor artikel ook www.delacana.com . Zij is en blijft voor mij een mega inspiratie-motivatie-bron!!!!!

Tot snel!

Terug naar Soest!

(Powervrouwen en drie prachtige babies!)



Na nog een week ziekenhuis heeft Fien intussen een zware dosis chemo gehad en en zal ze aanstaande donderdag bestraald worden. Vandaag volgde ontslag uit het ziekenhuis en dus terug naar Soest.

Ze vindt het super fijn om weer thuis te zijn. Vanaf nu wordt er echt van dag tot dag geleefd.. Per dag worden er plannen gesmeed en Fien gaat er een mooie tijd van maken! Ze vindt het erg fijn dat zo veel mensen met haar meeleven en aan haar denken. Veel dank namens haar voor de lieve kaartjes van iedereen! (Nog steeds geldt liever geen bloemen of andere spullen, ze heeft al zoveel zegt ze zelf!)

Bezoek ontvangen is nog steeds erg vermoeiend; ze kijkt zelf van dag tot dag wat ze aankan.

Namens Fien een dikke kus,

Gr Laurens
0618884146

Ziekenuis (2)

(AlpdeZes trainingssessie @ Amstelland Ziekehuis)

Lieve allemaal,

Namens Fien heb ik een korte update geschreven. Blijf haar steunen! Kaartjes of andere steunbetuigingen (liefst geen bloemen) kunnen gestuurd worden naar:

Ziekenhuis Amstelland
Afdeling Interne beneden
t.a.v. Josephine van Hees (Kamer B123)
Postbus 328
1180 AH Amstelveen

Week 1

De eerste week in het Amstelland ziekenhuis zit er inmiddels op. Maandag op het einde van de middag is er een CT-Scan gemaakt; helaas, geen goed nieuws, de uitzaaiingen zijn in grote mate gegroeid de laatste 4 maanden… Ook al zagen wij deze klap aankomen, het blijft toch een harde en kille streep die onder deze rauwe werkelijkheid wordt gezet…

Afgelopen vrijdag is een stent geplaatst in Fien’s dikke darm, om er voor te zorgen dat de passage beter kan plaatsvinden zodat de druk in haar buik kan afnemen. Het duurt 48 uur voordat dit “buisje van kippengaas” zich volledig kan ontvouwen. Tot nu toe heeft het weinig resultaat, maar aangezien het systeem zolang bijna volledig geblokkeerd is geweest kan het natuurlijk even duren voordat het weer goed op gang is gekomen. Als dit is gebeurt wil Fien in ieder geval weer even goed detoxen; haar lichaam kon haar afvalstoffen natuurlijk ook niet goed kwijt de laatste tijd. Verder is haar HB door middel van een paar bloedtransfusies inmiddels ietsjes gestegen, maar het blijft laag door constante bloedverlies in de dikke darm. En door de morfine tegen de pijn voelt Fien zich niet helder in haar hoofd.

Deze week wordt er gekeken naar wellicht het bestralen van het litteken (wat heel veel pijn veroorzaakt) en naar het verdere behandelplan. Ook is er om advies gevraagd aan prof. Fändrich in Duitsland.

Geest

Het bekijken van de CT-scan was zeer confronterend en heftig voor Fien. Ze kreeg hierdoor een goed beeld van haar lever (een en al kanker) en buikvlies/buikholte (waar twee zeer grote gezwellen groeien), naast de uitspraak van de zaalarts dat je maximaal nog een paar maanden hebt... De afgelopen week hebben we dan ook veel met elkaar gepraat over doodgaan, begrafenis, laatste wensen, afscheid nemen, etc. Toch heeft Fien de hoop nog niet opgegeven! Ze blijft trouw haar oefeningen doen en om me zich heen kijken op zoek naar andere wegen die naar “haar Rome” zullen leiden.

Blijf haar steunen!

Laurens

Ziekenhuis

Lieve allemaal,


Duitsland was meer dan fantastisch!!! Ik heb echt superveel en goed genoten. Het hotel was prachtig, de omgeving precies zoals ik gedroomd had en mijn "reisgenoten" voorbeeldig. Op zondag voelde ik me Rik Felderhof die vaarwel zei tegen de ene gast en de volgende een paar uur later verwelkomde. De hotelbediening snapte weinig van de metamorfose van knappe vent naar prachtvrouw aan mijn zijde.
We hebben van alles genoten, kort skiën, sleeën, pingpongen ;-), lezen, zwemmen, uitgebreid alle wellness testen met massages en als klap op de vuurpijl heb ik met Janine rond lopen cruisen in een Porche Panamera, even shoppen in Seefeld, zoals het de ladies betaamde. We voelden ons Thelma&Louise, een mega-gevoel van vrijheid door de bergen. We hadden wilde plannen een casino te overvallen en door te rijden....alsof we allebei fit en gezond waren met de wereld aan onze voeten.

Terug in NL had ik de wens om me echt even terug te gaan trekken. Dit keer alleen. Ik voelde me fysiek zeker niet beter worden en bedacht dat totale rust dit zou kunnen goedmaken. In overleg met Noor (de teacher van de ademhalingscursus) en de Ayurvedisch arts ook van The Art of Living ben ik naar hun Ashram (klooster) in Duitsland gegaan. Maar toch niet alleen.... Mijn fysieke toestand was zo slecht dat de arts dat niet verantwoord vond en eiste dat mijn moeder meeging. Zondag meteen vertrokken.

Het was een bijzondere ervaring. Mensen ongelofelijk aardig. 06.00 Yoga, 07.00 Ademhalings-oefineningen en meditatie... 12.00 mediteren etc. Ik kreeg tussendoor behandelingen gericht op mijn energiebanen. Mijn eten bestond uit Rijstsoep, Rijstsoep en Rijstsoep en op een gegeven moment wat fruit. Ik voelde me alleen absoluut niet goed en toen hebben we meteen besloten terug te gaan naar Nederland. Dit was op woensdag. Het verblijf die paar dagen daar heeft me verder wel goed gedaan. Tot rust kom je wel even...helaas kort.

Ik vond het heel bijzonder dat mam mee was. Gewoon om 06.00 uur meedoen met Yoga, Mediteren etc. En dat tussen allemaal jonge "aparte" mensen en slapend op kloosterbedjes in een kloosterkamer. Zij snapt me ook in alles en blijft me steunen. Wat voor “drammerige” keuze ik ook weer maak om hier naartoe te gaan. 


Donderdagochtend zat ik dan toch weer bij mijn oncoloog in Amstelveen. Ja, inderdaad allemaal zeker niet goed. Er zijn echt even onderzoeken nodig. En een bloedtransfusie om mijn HB (nu nog geen 5) op te pimpen, mijn litteken bestralen waar ik veel pijn aan heb en een bult op zit en dan nog die buik....
Maandag word ik opgenomen in Amstelveen in het ziekenhuis. Om eerlijk te zijn verheug ik me er aan de ene kant enorm op. Het kan echt niet langer meer zo met al die pijn. Aan de andere kant ben ik doodsbang..... nu wordt er weer gekeken naar mijn status....

De dagen nu doe ik heel rustig. Ik ben op kraamvisites geweest bij Annemarie en Menno en bij Marjolein&Jaap. Twee prachtige kindjes. En wat ik heel bijzonder vind is dat Marjolein en Jaap hun dochter hebben vernoemd naar mij: "Willemien Anneroos Josephine". Mooi he?


Lieve mensen ik zal proberen jullie op de hoogte te houden en blijf maar door komen met die E! Ik geef me volledig over aan de witte jassen maandag en verlaat de tent pas weer als ik mee mag doen aan de Alpe d'HuZes van ze!


Heel veel liefs, Phine